Verhalen

Niemand mag het weten

TinekeTineke vindt het zichtbaar moeilijk om haar verhaal te vertellen. Niet alleen omdat het een emotioneel zware periode was, maar ook omdat ze zich schaamt. Niemand wist het en dat wil ze graag zo houden. Alleen onder de voorwaarde dat ze anoniem blijft, wil ze met ons praten.

Liever geen uitkering

“Een paar jaar geleden raakte Alexander – dat is mijn man – zijn baan kwijt. Hij begon een eigen bedrijf. Dat ging de eerste twee jaar best goed, maar in het derde jaar had hij te weinig werk. We hadden een beetje spaargeld en daar leefden we van. We wilden niet op kosten van de samenleving leven, daarom vroeg Alexander geen uitkering aan.
“Toen stond ineens de deurwaarder aan de deur. Niet een, maar meteen een stuk of vijf achter elkaar. Daar staat iemand met een map, die je vertelt dat er vier maanden huurachterstand is. Ik stond helemaal stijf van de schrik. Wat je dan voelt is niet te beschrijven. Alexander had de rekeningen verstopt, hij had me niet verteld dat we ze niet meer konden betalen.

In de schuldhulpverlening werden de problemen alleen maar erger

“We gingen naar de gemeente voor hulp. Dat liep helemaal verkeerd, de problemen werden alleen maar erger. De achterstand voor de zorgverzekering, energie en huur waren opgelopen tot drie maanden en er dreigde huisuitzetting. Een incassobedrijf had een deel van de schulden opgekocht. Die gingen enorm intimiderend te werk.
“Alexander sliep alleen maar. Ik moest alles alleen doen en dat nam ik hem eigenlijk wel kwalijk. Later bleek hij ernstige problemen met zijn gezondheid te hebben, maar dat wisten we toen nog niet. Het werd me allemaal teveel en ik raakte in een depressie. Het huis was een grote bende. Het interesseerde me niet meer, terwijl ik altijd een pietje precies ben geweest. Ik wist niet meer wat ik deed, het was echt heel zwaar.”

SchuldHulpMaatje bracht rust

“Naar de buitenwereld hield ik me groot. Ik heb heel veel gehuild, maar niemand heeft iets gemerkt. Niemand hoeft het te weten, dan wordt er zo op je neergekeken. Het was dus best moeilijk om SchuldHulpMaatje te bellen. Dan moet je weer alles vertellen en weer van alles uitzoeken. Het gaat niet alleen om het financiële, maar om je hele privéleven. Ik schaamde me zo. Maar Wouter had aandacht voor ons en hij ging meteen overal achteraan. Daarmee heeft hij vertrouwen gewonnen.”

“We waren al gestopt met het traject bij de gemeente. Alexander kon in de wettelijke schuldsanering terecht. Daar heeft Wouter enorm mee geholpen. Door alles wat er gebeurd was, hadden we helemaal geen vertrouwen meer in instanties. Wouter is meegegaan naar de rechtszitting en daar heeft hij voor elkaar gekregen dat wij een aantal zaken zelf mochten blijven beheren. We mochten bijvoorbeeld zelf de huur betalen. Het hielp dat hij beloofde dat hij ons als SchuldHulpMaatje de hele periode van de WSNP zou ondersteunen. Hij heeft me heel veel geholpen met dingen uitzoeken, zodat ik wat rust kreeg.”

“In het begin liep het contact met de bewindvoerder erg stroef. Later ging de samenwerking gelukkig veel beter en was heel veel bespreekbaar. We kregen weer wat meer vertrouwen en we hebben het traject uiteindelijk goed kunnen afsluiten.”
Wouter onderbreekt haar even: “De schuldsanering is ook gelukt omdat je ondanks alles het roer in handen nam”. Tineke knikt en legt uit: “Ik kon niet zo goed met de computer overweg. Dat heeft Wouter me uitgelegd, want alles gaat tegenwoordig digitaal, je krijgt niets meer op papier. Nu houd ik de geldzaken bij. Alexander kan nog steeds niet veel op de computer, het interesseert hem niet echt.”

Met een schone lei verder

“Vorige maand was de WSNP afgelopen. Nu moeten we alles weer opbouwen en zelf gaan doen. Dat is wel spannend. Je krijgt je ziektekosten en andere rekeningen weer. Verschillende schuldeisers proberen toch nog de restschuld op te eisen. Dat mag niet en Wouter is daar meteen achteraan gegaan. Zo blijven we bezig.”

“Alexander heeft weer een baan en met zijn gezondheid gaat het de goede kant op. Met mij gaat het ook weer beter, ook al ben ik er nog niet. Wouter komt niet zo vaak meer, dat is niet meer nodig.”

Tineke kijkt haar Maatje trots aan. “We hebben drie jaar lang goed teamwork gehad, hè?” “Jazeker!”

Tineke heeft toestemming gegeven aan SchuldHulpMaatje om haar verhaal te delen. Ter bescherming van haar privacy zijn gefingeerde namen gebruikt en is zij niet herkenbaar gefotografeerd.

Mases: dit vrijwilligerswerk past bij mij

Mases is vrijwilliger bij SchuldHulpMaatje in Almelo

Ik ben Maatje geworden toen mijn geloof een belangrijker rol in mijn leven ging spelen, vertelt Mases Marteros (32) uit Almelo. Ik had een paar goede gesprekken en hoorde verhalen. Dat was mij voor de aanleiding om de Bijbel echt te gaan lezen. Het viel mij op dat er van je gevraagd wordt om je in te zetten voor anderen. Niet alleen voor mensen uit je eigen kring, maar ook voor vreemden. Ik realiseerde me dat ik niets deed voor mensen die ik niet kende en ik ging eens Googlen op vrijwilligerswerk. Zo kwam ik bij SchuldHulpMaatje terecht. Dit vrijwilligerswerk past bij mijn vaardigheden, hier ben ik vanuit mijn financiële achtergrond goed in. Dat SchuldHulpMaatje uit de kerken komt, is voor mij erg belangrijk. Ook de Armeense kerk waar ik lid van ben, is aangesloten bij SchuldHulpMaatje in Almelo.

Coördinator in opleiding

Met een fulltime baan en een gezin heb ik weinig tijd over. In de afgelopen jaren heb ik daarom niet heel veel hulpvragers kunnen helpen, maar ik heb wel een paar ingewikkelde zaken kunnen doen. Dat ging dan om bijvoorbeeld belastingzaken of om mensen die het overzicht helemaal kwijt waren.
Sinds een paar maanden ben ik coördinator in opleiding. Door de coronamaatregelen moest de geplande training worden uitgesteld. Ik loop al een tijdje mee met de twee andere coördinatoren. Die hebben dringend versterking nodig, de Maatjes merkten ook wel dat de coördinatoren het te druk hebben. Ik ben gaan assisteren om de druk eraf te halen. Nu doe ik intakes en de Maatjesbijeenkomsten. Na mijn training gaan we alle taken verdelen, want een coördinator heeft een flink takenpakket.

Smoesjes

Het komt regelmatig voor dat het erg lastig is om contact te leggen met hulpvragers. Dat had ik niet verwacht. De mensen geven zelf aan dat ze geholpen willen worden, maar het is dan toch moeilijk om een afspraak te maken. En als je dan veel moeite hebt gedaan om een afspraak te maken, zijn ze niet thuis op de afgesproken tijd. Vaak krijg je dan smoesjes: ik had het te druk, ik moest met mijn vriendin mee naar het ziekenhuis en zulke dingen. Ik begrijp niet waarom mensen dat doen.

Iedereen heeft zijn eigen verhaal

Het is geweldig om te zien dat mensen weer overzicht hebben, en het vooruitzicht dat ze over bijvoorbeeld drie jaar van hun schulden af zijn. Ik houd altijd rekening met terugval. Veel mensen beginnen goed, maar zijn na drie maanden het overzicht weer kwijt. Dan hebben we even wat extra hulp nodig. Soms kom je daar te laat achter, omdat ze te lang volhouden dat het nog goed gaat. Soms moet je zelfs helemaal opnieuw beginnen. Dat frustreert me niet, nee. Ik vind het wel heel jammer. Ik wil laten zien dat ik er voor ze ben, maar dat pakken ze niet altijd op.

Ik leer elke casus weer wat bij. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. Een van mijn hulpvragers is een jongeman, die arbeidsongeschikt is geraakt. Hij heeft geen schulden, maar van zijn uitkering kan hij nauwelijks rondkomen. Toen hij nog een baan had, heeft hij flink gespaard. In die goede tijd kocht hij een mooie auto, een speciale editie. Daar is hij zo trots op, dat hij die perse niet weg wil doen. Dat verbaasde mij wel een beetje. “Dit is het laatste wat ik heb,” zei hij tegen mij. “Dan rij ik wel wat minder of bespaar ik op andere dingen.” Hij is al zoveel kwijtgeraakt.

Dankbaarheid is een cadeau

De dankbaarheid als het uiteindelijk gelukt is, geeft heel veel voldoening. Mensen zijn zo blij en opgelucht. Dat is een heel groot cadeau.

Niemand mag het weten

Tineke vindt het zichtbaar moeilijk om haar verhaal te vertellen. Niet alleen omdat het een emotioneel zware periode was, maar ook omdat ze zich schaamt. Niemand wist het en dat wil ze graag zo houden. Alleen onder de voorwaarde dat ze anoniem blijft, wil ze met ons praten.

Liever geen uitkering

“Een paar jaar geleden raakte Alexander zijn baan kwijt. Hij begon een eigen bedrijf. Dat ging de eerste twee jaar best goed, maar in het derde jaar had hij te weinig werk. We hadden een beetje spaargeld en daar leefden we van. We wilden niet op kosten van de samenleving leven, daarom vroeg Alexander geen uitkering aan.
“Toen stond ineens de deurwaarder aan de deur. Niet een, maar meteen een stuk of vijf achter elkaar. Daar staat iemand met een map, die je vertelt dat er vier maanden huurachterstand is. Ik stond helemaal stijf van de schrik. Wat je dan voelt is niet te beschrijven. Alexander had de rekeningen verstopt, hij had me niet verteld dat we ze niet meer konden betalen.

In de schuldhulpverlening werden de problemen alleen maar erger

“We gingen naar de gemeente voor hulp. Dat liep helemaal verkeerd, de problemen werden alleen maar erger. De achterstand voor de zorgverzekering, energie en huur waren opgelopen tot drie maanden en er dreigde huisuitzetting. Een incassobedrijf had een deel van de schulden opgekocht. Die gingen enorm intimiderend te werk.
“Alexander sliep alleen maar. Ik moest alles alleen doen en dat nam ik hem eigenlijk wel kwalijk. Later bleek hij ernstige problemen met zijn gezondheid te hebben, maar dat wisten we toen nog niet. Het werd me allemaal teveel en ik raakte in een depressie. Het huis was een grote bende. Het interesseerde me niet meer, terwijl ik altijd een pietje precies ben geweest. Ik wist niet meer wat ik deed, het was echt heel zwaar.

SchuldHulpMaatje bracht rust

“Naar de buitenwereld hield ik me groot. Ik heb heel veel gehuild, maar niemand heeft iets gemerkt. Niemand hoeft het te weten, dan wordt er zo op je neergekeken. Het was dus best moeilijk om SchuldHulpMaatje te bellen. Dan moet je weer alles vertellen en weer van alles uitzoeken. Het gaat niet alleen om het financiële, maar om je hele privéleven. Ik schaamde me zo. Maar Wouter had aandacht voor ons en hij ging meteen overal achteraan. Daarmee heeft hij vertrouwen gewonnen.

“We waren al gestopt met het traject bij de gemeente. Alexander kon in de wettelijke schuldsanering terecht. Daar heeft Wouter enorm mee geholpen. Door alles wat er gebeurd was, hadden we helemaal geen vertrouwen meer in instanties. Wouter is meegegaan naar de rechtszitting en daar heeft hij voor elkaar gekregen dat wij een aantal zaken zelf mochten blijven beheren. We mochten bijvoorbeeld zelf de huur betalen. Het hielp dat hij beloofde dat hij ons als SchuldHulpMaatje de hele periode van de WSNP zou ondersteunen. Hij heeft me heel veel geholpen met dingen uitzoeken, zodat ik wat rust kreeg.

“In het begin liep het contact met de bewindvoerder erg stroef. Later ging de samenwerking gelukkig veel beter en was heel veel bespreekbaar. We kregen weer wat meer vertrouwen en we hebben het traject uiteindelijk goed kunnen afsluiten.
Wouter onderbreekt haar even: “De schuldsanering is ook gelukt omdat je ondanks alles het roer in handen nam.” Tineke knikt.

“Ik kon niet zo goed met de computer overweg. Dat heeft Wouter me uitgelegd, want alles gaat tegenwoordig digitaal, je krijgt niets meer op papier. Nu houd ik de geldzaken bij. Alexander kan nog steeds niet veel op de computer, het interesseert hem niet echt.

Met een schone lei verder

“Vorige maand was de WSNP afgelopen. Nu moeten we alles weer opbouwen en zelf gaan doen. Dat is wel spannend. Je krijgt je ziektekosten en andere rekeningen weer. Verschillende schuldeisers proberen toch nog de restschuld op te eisen. Dat mag niet en Wouter is daar meteen achteraan gegaan. Van de Belastingdienst hebben we nu in elk geval zwart op wit dat er niet betaald hoeft te worden. De vaste lasten wil ik weer via een machtiging betalen, maar de bank hield dat tegen. Tijdens de WSNP was dat geblokkeerd en die blokkade is nog niet opgeheven. Zo blijven we bezig.

“Alexander heeft weer een baan en met zijn gezondheid gaat het de goede kant op. Met mij gaat het ook weer beter, ook al ben ik er nog niet. Wouter komt niet zo vaak meer, dat is niet meer nodig.” Tineke kijkt haar Maatje trots aan. “We hebben drie jaar lang goed teamwork gehad, hè?” “Jazeker!”

Tineke heeft toestemming gegeven aan SchuldHulpMaatje om haar verhaal te delen, maar wil niet herkend worden. Ter bescherming van haar privacy zijn gefingeerde namen gebruikt en is zij niet herkenbaar gefotografeerd.

Ik wil bewijzen dat ik het kan

Danny heeft vroeger in de muziek gezeten, samen met zijn vrouw. “We waren tien jaar lang behoorlijk succesvol en we verdienden goed. Toen ons dochtertje ziek werd, konden we niet meer samen optreden. We kregen steeds minder optredens, solo ging het gewoon minder goed. Ons inkomen werd natuurlijk ook minder en daar waren we niet voor verzekerd.”

Na vier jaar liep het huwelijk van Danny en zijn vrouw op de klippen. “Inmiddels waren er flinke schulden en we hadden allerlei vaste lasten die we niet meer konden betalen.”

Te goed van vertrouwen

“Ik behandel mensen zoals ik zelf behandeld wil worden, maar ik ben best naïef en goedgelovig,” vertelt Danny. “Mijn creatieve ideeën gaf ik bijvoorbeeld veel te makkelijk weg. Daar ging een ander dan geld mee verdienen. Iemand liet mij in goed vertrouwen iets tekenen, waarmee hij onterecht PGB kon opstrijken. Ik was me van geen kwaad bewust, maar ik was degene die alles moest terugbetalen. Weer een ander vroeg of ik voor een weekje een auto op mijn naam wilde zetten. Ik kreeg die man vervolgens niet meer te pakken, maar kreeg wel de boetes voor onverzekerd rijden. Doordat ik graag mensen help, ben ik best vaak bedrogen uitgekomen. Op een gegeven moment durfde ik niemand meer te vertrouwen. Tegenwoordig denk ik wat beter na.”

Naar het buitenland gevlucht

“Na mijn scheiding heb ik jarenlang overal en nergens gewoond. Ik durfde me nergens in te schrijven. Ik was veel te bang dat de instanties me zouden vinden en ik was ervan overtuigd dat ik de gevangenis in zou moeten.

In die tijd ging het niet goed met me. Ik kon niet meer zingen, niet eens meer normaal praten. Dan had ik zo’n brok in mijn keel dat ik niets kon zeggen. Je krijgt dan ook wel zelfmedelijden. Niet goed, maar zo gaat dat. Ik wilde wel iets doen, maar het lukte me gewoon niet. Als je niet goed in je vel zit, kan je niet ergens voor gaan. Ik zei het ook wel eens: ‘Ik ben Danny, ik wil wel maar ik kennie’. Je moet gemotiveerd en eerlijk zijn, pas dan kun je een nieuwe start maken.

Uiteindelijk vluchtte ik naar Spanje. Ik stak mijn kop in het zand. Daar wilde ik een nieuw leven opbouwen, maar ik belandde in het ziekenhuis. Twee vrienden hebben me opgehaald en me naar De Jordaan gebracht, dat was toen de opvang van De Hoop.

Dat was zo erg, die terneergeslagen mensen. Ik ben van nature vrolijk en spontaan. Natuurlijk huilde ik daar ook wel, maar dat waren buien. Er stond daar een piano, daar speelde ik op. En ik speelde voetbal en tafeltennis. De anderen fleurden daar een beetje van op en ik kreeg er energie van. Met mijn enthousiasme heb ik onbewust veel mensen geholpen.

Ik ben christelijk opgevoed, maar pas een paar jaar geleden ben ik echt tot geloof gekomen. Dat heeft me gered. God heeft humor, wist je dat? Ik liep eens met een lege maag langs een shoarmazaak. Ik had enorme trek, maar ik had geen geld. Een echtpaar dat net twee broodjes had besteld, kreeg ruzie. De man liep weg, zijn vrouw gooide het zakje met de twee broodjes achter hem aan en liep de andere kant op. Ik had gebeden om één broodje, en daar lagen er zomaar twee op straat! Die heb ik natuurlijk dankbaar opgeraapt.”

Eindelijk rust met schuldsanering en SchuldHulpMaatje

“Pas sinds een half jaar heb ik een officieel adres. De eerste tijd dat ik in dit vakantiehuisje woonde, was ik niet ingeschreven en ik kon dus ook geen uitkering aanvragen. Op een gegeven moment kon ik de huur niet meer betalen. De eigenaar heeft toen gezegd dat ik me op dit adres mag inschrijven.

Via maatschappelijk werk kwam ik bij SchuldHulpMaatje. En toen kwam Bertine. Zij kijkt met me mee. Bertine helpt me om op een rij te zetten wat ik moet doen en om de moed erin te houden. Ze laat me alles zelf doen en eigenlijk kan ik dat ook best. Nu laat ik brieven niet meer liggen, ik heb de discipline weer teruggevonden.

Sinds kort zit ik in de schuldsanering, dat geeft rust. Ik heb maar vijftig euro in de week om van te leven, maar dat lukt. Je hoeft je niet arm te gedragen, ook al heb je niets. Ik ben creatief, ik kan bijvoorbeeld lekker koken van weinig. En kijk naar mijn kleren, ik zie er toch netjes uit? Die krijg ik van de voorganger van mijn kerk. Hij gaat graag goed gekleed en hij heeft toevallig dezelfde maat als ik.”

Ik wil bewijzen dat ik het kan

“Je moet het zelf willen en zelf doen, maar het is geen schande om hulp te vragen. Het kan iedereen overkomen. Ik ben er nog lang niet, maar ik blijf positief. Om andere mensen te bemoedigen, heb ik over mijn ervaringen een boek geschreven. En wie goed doet, goed ontmoet. Er zijn zoveel mensen die mij iets gunnen, daar ben ik heel dankbaar voor. Ik heb niet het gevoel dat ik iets te kort kom. Ik hoop als artiest weer wat te kunnen gaan doen. In 2019 was ik genomineerd voor de Zilveren Duif Award, een aanmoedigingsprijs voor de beste nieuwe artiest van het jaar. Dat motiveert om verder te gaan. Als ik weer wat verdien, ben ik alleen maar eerder van mijn schulden af. Ik wil bewijzen dat ik het kan.”

Fijn om iemand weer toekomstperspectief te geven

Ben Berendsen, SchuldHulpMaatje in MontferlandBen Berendsen heeft een financiële achtergrond en dat komt goed van pas bij zijn taken als SchuldHulpMaatje in de gemeente Montferland. “Ik vind het fijn om mijn kennis en talenten op dit gebied in te zetten,” zegt hij. “Om mensen te helpen met vragen op het gebied van schulden, of geen schulden natuurlijk.”

Ben doet al tientallen jaren vrijwilligerswerk voor verschillende organisaties en pakt daarbij vaak financiële taken op, bijvoorbeeld als penningmeester. Halverwege 2016 meldde hij zich aan als SchuldHulpMaatje.

Huurtoeslag

“Een van mijn hulpvragers kwam aanvankelijk via de Formulierenhulp bij mij terecht – dat is een initiatief om mensen te helpen bij het invullen van formulieren, het digitaal regelen van allerlei postzaken en dergelijke. Deze cliënt is een alleenstaande jongeman van onder de 23 jaar. In het kader van zijn asielstatus was hem door de gemeente een woning toegewezen, maar die kon hij helemaal niet betalen. Ik hielp hem om onder meer huurtoeslag aan te vragen, maar wat bleek? Hij was daarvoor te jong én zijn huurprijs lag te hoog. We ontdekten dat hij per ongeluk een te dure woning had gekregen. Nu dit is opgehelderd, krijgt hij van de gemeente een andere, goedkopere woning, die past bij zijn leeftijd. Ondertussen onderzoek ik of hij met terugwerkende kracht alsnog voor huurtoeslag in aanmerking komt.”

Goed contact

Sommige cliënten begeleidt Ben nu al een paar jaar. “Een van hen is een meneer met een hersenaandoening. Hij heeft er veel moeite mee dat hij ziek is en vond het aanvankelijk erg lastig om hulp te vragen. Ik herinner me dat de intake destijds best emotioneel was. Inmiddels hebben we een heel goed contact: ‘je bent als een vader voor me’, zei hij onlangs nog.”

Zoals gebruikelijk begon Ben met het ordenen van de financiën. “Bij bijna alle cliënten liggen de enveloppen her en der verspreid. Ik vraag ook altijd toestemming om de bankafschriften in te zien, zodat ik een goed beeld krijg van de pijnpunten. Deze meneer bleek bijvoorbeeld nogal hoge internetkosten te hebben. Ik ontdekte dat hij bij twee providers zat: vanouds bij KPN waar hij zijn vaste telefoon had en daarnaast sinds de komst van glasvezel bij een ander bedrijf. In totaal had hij tweeduizend euro te veel betaald. Ik heb in een mail aan KPN uitgelegd wat er aan de hand was; uit coulance kreeg hij toen duizend euro terug.”

Toekomstperspectief

Ben geniet ervan om mensen op deze manier op weg te helpen: “Sommige mensen zitten zo diep in de schulden… Dan is het fijn dat je ze weer toekomstperspectief kunt geven, een beetje licht aan de horizon. En als je ze op gang hebt geholpen, is het natuurlijk de bedoeling dat ze uiteindelijk zelfstandig verder kunnen. Die man met zijn ziekte heb ik wat langer geholpen, maar nu draag ik dit geleidelijk aan over aan zijn schoonzus.”

Niet te trappelen

Het gaat niet altijd van een leien dakje. “Ik begeleid een jonge vrouw wiens partner de hulp eigenlijk niet nodig vindt. Het stel heeft zo’n drieduizend euro per maand aan inkomsten, voldoende voor henzelf en hun kind. Maar ze hebben een vrij hoog uitgavenpatroon en sparen nauwelijks. Bovendien hebben ze nog een lening van vijfduizend euro. Ik heb een budgetplan gemaakt en een vergelijking gemaakt tussen hun uitgaven en gegevens van het Nibud. Op basis daarvan heb ik de vraag voorgelegd waar ze op zouden kunnen bezuinigen. Dat is toch een stukje confrontatie en vooral haar partner zat niet direct te trappelen om zulk advies. Zoiets merk je dan doordat het lastig is om een nieuwe afspraak te maken. Soms klikt het niet en kun je weinig bereiken, maar het gebeurt ook dat er toch nog een warm contact ontstaat als iemand eenmaal de drempel over is.”

Casus bespreken

Ongeveer eens in het kwartaal zijn er bijeenkomsten met alle Maatjes in de gemeente Montferland. Dat vindt Ben belangrijk. “We bespreken dan vaak een casus met elkaar, maar er komt ook altijd iemand een presentatie verzorgen, bijvoorbeeld iemand van het Sociaal Team van de gemeente, de Stadsbank of een andere instantie waar we vaak mee te maken hebben voor onze cliënten. Bij nieuwe Maatjes, die soms drempelvrees ervaren, ga ik wel eens mee naar hun eerste afspraak. Of ik kijk op de achtergrond mee met de casus. Zo kun je elkaar ook helpen en van elkaars ervaringen leren.”

In 2018 kreeg Ben een lintje als dank voor zijn inzet voor onder andere SchuldHulpMaatje.

Ook Maatje worden? Kijk voor praktische informatie op onze pagina Vrijwilliger worden.

Rick en Sandra

Bij Rick en Sandra begonnen de problemen met een lening voor de bruiloft. Afbetalen lukte niet, omdat er telkens onvoorziene kosten waren. Een kapotte auto, reparaties aan het huis.  En ooit een verkeerd ingevuld toeslagenformulier zorgde voor problemen met de belastingdienst, waar ze maar niet uitkwamen. Rick had als vrachtwagenchauffeur geen vaste werkgever. Toen hij ziek werd en tijdelijk niet kon werken, zakten ze financieel door het ijs. In deze periode werd hun eerste kindje geboren. Ze raakten overspannen van de stress. De diaconie van de kerk spijkerde bij, maar verwees hen ook naar SchuldHulpMaatje. Hun maatje begeleidde hen naar een schuldsaneringstraject. Tegelijkertijd leerde hij hen hoe je een administratie bijhoudt en een begroting maakt. Dat geeft overzicht en ze ontdekten zelf waarop ze konden bezuinigen. Ze zijn hun maatje ook dankbaar dat hij hen hielp om alle misverstanden bij de belastingdienst uit de weg te ruimen. Tijdens de schuldsanering moeten ze voorlopig rondkomen van 80 euro per maand. Niet makkelijk, maar er is weer rust in hun hoofd. En na deze periode weten ze hoe ze in de toekomst schuldenvrij kunnen blijven.

Lennard

Tijdens de les viel Lennard bijna flauw van de honger en vermoeidheid. Zijn leraar zag het en stuurde hem door naar de maatschappelijk werker van de school. Met haar sprak Lennard eindelijk over zijn problemen. Hij was platzak en at alleen nog rijst. Zijn vader, die weduwnaar is, wilde hij niet met zijn sores belasten. Daarom werkte hij naast schooltijd nog 40 uur per week in verschillende bijbaantjes om zijn schuld in te lopen. De maatschappelijk werker verwees hem naar SchuldHulpMaatje. Zijn maatje gaf hem eerst maar eens een tas met boodschappen mee. Na een stevige maaltijd kan je beter nadenken. Samen met zijn maatje maakte hij een plan om zijn huurschuld in te lopen, zonder schoolverzuim. De huurschuld was buiten zijn schuld om ontstaan door een misverstand, maar moest wel worden opgelost. Lennard blijft weer wakker tijdens de les.

Corrie

Corrie leende telkens melk of eieren bij de buren, omdat ze die ‘vergeten’ was mee te nemen. Maar ze bracht het nooit terug. Ze had gewoon geen geld voor boodschappen. Met haar vier kinderen zat ze in de kou en zonder eten. Door haar man verlaten, ziek en vervolgens werkloos kreeg ze haar zaken niet meer bij elkaar. Ze was te verdoofd en te ziek om een oplossing te bedenken. Toen kreeg ze maatje Ilse. Het duurde even voordat Corrie doorhad dat ze Ilse echt kon vertrouwen. Nu herken je haar niet meer terug. Ze heeft haar zaken weer op orde en is weer aan het werk. Haar maatje Ilse vergeet ze nooit meer.