Een besluit om kerkasiel te verlenen neem je niet zomaar. Maar in Kampen was de knoop snel doorgehakt. In de maanden erna zetten honderden hoopgevers zich in om dag en nacht de viering gaande te houden. Het gezin Babayants bleek een zegen voor de gemeente.
Eind 2024 kreeg predikant Kasper Jager van de protestantse wijkgemeente Open Hof in Kampen een telefoontje: of zijn gemeente kerkasiel wilde verlenen aan de familie Babayants. Dit gezin dreigde, na 11 jaar in Nederland, te worden uitgezet naar Oezbekistan. Hij wist meteen: daar wil ik aan meewerken. “Jezus is daar waar mensen hulp nodig hebben.”
Hij besefte ook dat dit zorgvuldig moest worden afgestemd: met de kerkenraad, met collega’s en met de gemeente zelf. Het kerkelijk bestuur was er snel uit: “Als we dit niet doen, kan alles wat we op papier hebben staan over barmhartigheid door de papierversnipperaar, hebben we gezegd. De harten gingen allemaal dezelfde kant op.”
Sterke familie
Een paar dagen hielden ze het stil, zodat de IND het gezin niet kon vastzetten terwijl het kerkasiel nog in de steigers stond. In de tussentijd werd het voormalige jeugdhonk in gereedheid gebracht zodat het gezin daar kon wonen. Voor de kinderen werd geregeld dat ze in contact konden blijven met school. Zo werd alles ingericht met als doel het welbevinden van de familie. Naar buiten gaan was vanaf het begin geen optie, vanwege het gevaar om opgepakt te worden. “Het is een heel sterke familie. Ze helpen bij activiteiten, en ze maken makkelijk contact met de hele wijkgemeente.”
Vasthouden
Hij was zich er goed van bewust dat het kerkasiel weerstand kon oproepen. “Misschien binnen de gemeente, want de vrijwilligers doen al zo veel. Maar ook in de samenleving: wat roept dit op? Krijgen we protest of baldadigheid?”
Met twijfelende gemeenteleden volgden gesprekken. “Hun angst was vooral: wat halen we over ons heen? We hebben gezegd: die zorgen mogen er zijn. We begrijpen die vragen ook. Maar we willen elkaar blijven vasthouden.” De saamhorigheid bleek alleen maar te groeien. “We zijn een hechtere gemeente geworden.”
Vanuit de samenleving kwam meer weerstand: “Vooral online kregen we negatieve reacties. We hebben ook angst gehad voor baldadigheid of oploop, maar dat is niet gebeurd. De online reacties hebben te maken met het politieke klimaat. Bagger hebben we genegeerd, over kritische vragen zijn we wel in gesprek gegaan. Het doel is niet om de ander te overtuigen, maar luisteren naar elkaars argumenten. We hebben steeds geprobeerd het gesprek niet te laten gaan over de asielpolitiek. Het punt is: dit gaat over kinderrechten en gewortelde kinderen. Kinderen die hier al vijf jaar of langer wonen, mag je niet meer wegsturen.”
Samenbindend
“In Mattheüs 25 heeft Jezus het erover dat je Hem helpt als je je inzet voor iemand die op de vlucht is. Wij beleven dat inmiddels ook andersom: de familie is een engel voor ons. Er gebeurde van alles binnen de wijkgemeente. Andere wijkgemeenten sloten zich aan. Het bleek heel samenbindend te zijn. Het kwetsbare is onder je. Mensen realiseerden zich: hier gaan we allemaal voor. Er gaat heel veel energie vanuit. We hebben het eigenlijk niet in de hand; de Geest is daar aanwezig. Er hangt een sfeer van warmte.”
De hele dag door zijn er mensen in de kerk. “Er zijn altijd een voorganger en twee vrijwilligers aanwezig die je welkom heten en alle activiteiten van onze gemeente gaan gewoon door. Dat is belangrijk, dat het gemeenteleven ook doorgaat.” Kerken uit het hele land doen mee. “Er komen protestantse, maar ook bijvoorbeeld Syrisch-orthodoxe en katholieke voorgangers. Soms is er een lekenvoorganger, dan vindt er meditatief dansen plaats, dan is er weer een Taizédienst. Ineens komen al die verschillen en kleuren samen – en dat gaat vlekkeloos. Dat maakt indruk op mensen in de wijkgemeente. We leren elkaar ook veel beter kennen. Vooral in de nachten van viering zijn er diepgaande geloofsgesprekken, soms over dingen die je anders niet zou delen.”
Duizenden mensen
In een paar maanden tijd was het kerkasiel al uitgegroeid tot iets groots. Zo telde alleen al de groepsapp van predikanten zo’n 300 namen. Tel daar de muzikanten bij op en de vrijwilligers – die ook nog eens midden in de nacht komen, “echt hoopgevers vind ik dat” – en alle bezoekers: “Er zijn duizenden mensen geweest. “Je merkt dat veel mensen iets willen doen, maar niet weten wat. Daarom sluiten ze zich hierbij aan. Hiermee laat je op een heel zachte manier merken dat je het anders wilt.”
