Ik wil bewijzen dat ik het kan

Danny heeft vroeger in de muziek gezeten, samen met zijn vrouw. “We waren tien jaar lang behoorlijk succesvol en we verdienden goed. Toen ons dochtertje ziek werd, konden we niet meer samen optreden. We kregen steeds minder optredens, solo ging het gewoon minder goed. Ons inkomen werd natuurlijk ook minder en daar waren we niet voor verzekerd.”

Na vier jaar liep het huwelijk van Danny en zijn vrouw op de klippen. “Inmiddels waren er flinke schulden en we hadden allerlei vaste lasten die we niet meer konden betalen.”

Deze diashow vereist JavaScript.

Te goed van vertrouwen

“Ik behandel mensen zoals ik zelf behandeld wil worden, maar ik ben best naïef en goedgelovig,” vertelt Danny. “Mijn creatieve ideeën gaf ik bijvoorbeeld veel te makkelijk weg. Daar ging een ander dan geld mee verdienen. Iemand liet mij in goed vertrouwen iets tekenen, waarmee hij onterecht PGB kon opstrijken. Ik was me van geen kwaad bewust, maar ik was degene die alles moest terugbetalen. Weer een ander vroeg of ik voor een weekje een auto op mijn naam wilde zetten. Ik kreeg die man vervolgens niet meer te pakken, maar kreeg wel de boetes voor onverzekerd rijden. Doordat ik graag mensen help, ben ik best vaak bedrogen uitgekomen. Op een gegeven moment durfde ik niemand meer te vertrouwen. Tegenwoordig denk ik wat beter na.”

Naar het buitenland gevlucht

“Na mijn scheiding heb ik jarenlang overal en nergens gewoond. Ik durfde me nergens in te schrijven. Ik was veel te bang dat de instanties me zouden vinden en ik was ervan overtuigd dat ik de gevangenis in zou moeten.

In die tijd ging het niet goed met me. Ik kon niet meer zingen, niet eens meer normaal praten. Dan had ik zo’n brok in mijn keel dat ik niets kon zeggen. Je krijgt dan ook wel zelfmedelijden. Niet goed, maar zo gaat dat. Ik wilde wel iets doen, maar het lukte me gewoon niet. Als je niet goed in je vel zit, kan je niet ergens voor gaan. Ik zei het ook wel eens: ‘Ik ben Danny, ik wil wel maar ik kennie’. Je moet gemotiveerd en eerlijk zijn, pas dan kun je een nieuwe start maken.

Uiteindelijk vluchtte ik naar Spanje. Ik stak mijn kop in het zand. Daar wilde ik een nieuw leven opbouwen, maar ik belandde in het ziekenhuis. Twee vrienden hebben me opgehaald en me naar De Jordaan gebracht, dat was toen de opvang van De Hoop.

Dat was zo erg, die terneergeslagen mensen. Ik ben van nature vrolijk en spontaan. Natuurlijk huilde ik daar ook wel, maar dat waren buien. Er stond daar een piano, daar speelde ik op. En ik speelde voetbal en tafeltennis. De anderen fleurden daar een beetje van op en ik kreeg er energie van. Met mijn enthousiasme heb ik onbewust veel mensen geholpen.

Ik ben christelijk opgevoed, maar pas een paar jaar geleden ben ik echt tot geloof gekomen. Dat heeft me gered. God heeft humor, wist je dat? Ik liep eens met een lege maag langs een shoarmazaak. Ik had enorme trek, maar ik had geen geld. Een echtpaar dat net twee broodjes had besteld, kreeg ruzie. De man liep weg, zijn vrouw gooide het zakje met de twee broodjes achter hem aan en liep de andere kant op. Ik had gebeden om één broodje, en daar lagen er zomaar twee op straat! Die heb ik natuurlijk dankbaar opgeraapt.”

Eindelijk rust met schuldsanering en SchuldHulpMaatje

“Pas sinds een half jaar heb ik een officieel adres. De eerste tijd dat ik in dit vakantiehuisje woonde, was ik niet ingeschreven en ik kon dus ook geen uitkering aanvragen. Op een gegeven moment kon ik de huur niet meer betalen. De eigenaar heeft toen gezegd dat ik me op dit adres mag inschrijven.

Via maatschappelijk werk kwam ik bij SchuldHulpMaatje. En toen kwam Bertine. Zij kijkt met me mee. Bertine helpt me om op een rij te zetten wat ik moet doen en om de moed erin te houden. Ze laat me alles zelf doen en eigenlijk kan ik dat ook best. Nu laat ik brieven niet meer liggen, ik heb de discipline weer teruggevonden.

Sinds kort zit ik in de schuldsanering, dat geeft rust. Ik heb maar vijftig euro in de week om van te leven, maar dat lukt. Je hoeft je niet arm te gedragen, ook al heb je niets. Ik ben creatief, ik kan bijvoorbeeld lekker koken van weinig. En kijk naar mijn kleren, ik zie er toch netjes uit? Die krijg ik van de voorganger van mijn kerk. Hij gaat graag goed gekleed en hij heeft toevallig dezelfde maat als ik.”

Ik wil bewijzen dat ik het kan

“Je moet het zelf willen en zelf doen, maar het is geen schande om hulp te vragen. Het kan iedereen overkomen. Ik ben er nog lang niet, maar ik blijf positief. Om andere mensen te bemoedigen, heb ik over mijn ervaringen een boek geschreven. En wie goed doet, goed ontmoet. Er zijn zoveel mensen die mij iets gunnen, daar ben ik heel dankbaar voor. Ik heb niet het gevoel dat ik iets te kort kom. Ik hoop als artiest weer wat te kunnen gaan doen. In 2019 was ik genomineerd voor de Zilveren Duif Award, een aanmoedigingsprijs voor de beste nieuwe artiest van het jaar. Dat motiveert om verder te gaan. Als ik weer wat verdien, ben ik alleen maar eerder van mijn schulden af. Ik wil bewijzen dat ik het kan.”